Toen ik mijn eindexamen Havo had gedaan was ik zestien en ik ik wilde naar een school in Amerika. Mijn ouders vonden mij nog te jong, dus ik besloot eerst zangles te nemen bij Marc. Ik had een jaar zangles, toen ik besloot om te gaan auditeren voor verschillende scholen in Amerika. Marc heeft een half jaar met mij gewerkt aan de audities en hij heeft mij geweldig geholpen. De audities waren voor de University of the Arts in Philadelphia en voor Berklee College of Music. Allebei de audities gingen heel goed en ik werd voor allebei de scholen aangenomen. Ze waren beide erg prestigieus, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor Philadelphia, omdat ik daar een beter gevoel bij had. Negen maanden geleden begon ik aan mijn eerste jaar op The University of the Arts. Ik had alleen privezangles gehad bij Marc, maar nu moest ik ineens chorus(koor) en muziek theorie etc. doen. In het begin wilde ik eigenlijk alleen maar weg, ik vond het vreselijk, want iedereen wist precies wat ze aan het doen waren in elke les, en ik kon helemaal niks. Nadat ik daar een paar weken zat, kreeg ik mijn eerste recital (dat is een soort kameroptreden met een piano) waar ik heel zenuwachtig voor was, want dat was de eerste keer dat ik de anderen echt hoorde zingen en zij mij ook. Het ging goed en daarna leek het lespatroon om te draaien, want we moesten ineens in bijna elke les voor de klas zingen en piano spelen en wat al niet. Nou, dan raak je je podiumangst (als je dat hebt) heel snel kwijt, want dan moet het gewoon en er zijn naast jou tien anderen die het allemaal doen en waarschijnlijk beter. Het is heel competitie-achtig want iedereen wil de beste zijn, maar dat is heel goed want daar word ik zelf (denk ik) ook beter van. Mijn lessen zijn :
Alle vakken zijn echt superleuk, je mag ook niet komen, maar dat doet dus niemand. Als je een les mist, snap je de volgende les totaal niet meer waar het over gaat, er wordt namelijk zo ontzettend veel informatie in een zo'n les gestopt, dat je dat echt niet wil missen. Bovendien heeft iedereen zoveel respect voor de leraren, dat iedereen gewoon gaat. Na het 1e semester ging ik voor een maand terug naar Nederland (‘Winter-Break'). Daarna begon het 2e semester. Ik heb in dit semester meer geleerd dan ooit tevoren, ik heb klassiek leren zingen, begrijp echt hoe theorie werkt, en treedt de hele tijd op. Aan het eind van het jaar hadden we ook nog ‘Juries', dat betekent: opnieuw auditie doen, om te kijken of ik op school mag blijven. De Juries bestaan uit twee onderdelen.Onderdeel 1 is tien stukken zingen waarvan vijf stukken klassiek (drie Italiaans en twee Engels) en vijf stukken jazz.Op alle stukken word je beoordeeld met een cijfer van 1 tot 5. Onderdeel 2 bestaat uit ongeveer 20 verschillende dingen waarop je beoordeeld wordt (o.a. toonladders, arpeggios, baslijnen en sight singing), ook weer met een cijfer 1 tot 5. Het moeilijke ervan is, dat als je ook maar voor een van de 30 onderdelen een 1 krijgt, je voor de hele juries gezakt bent en je van school af moet. Gelukkig is het bij mij goed gegaan! Ik ben ook bij een band gaan spelen: MUNK! We spelen met twee basgitaren (harmonieën), ik speel in sommige nummers wat gitaar en zing natuurlijk en dan nog drums (hele vette dubbelbass drums, maar geen metal hoor!). Ik ben er gewoon een beetje ingerold, we hebben foto's gemaakt, ze hadden al merchandise (t-shirts etc.) en we zijn aan het werken om een recorddeal te krijgen. Ik heb toevallig vandaag een mail van de rest van de band gekregen dat iemand ons heeft horen spelen en dat we gratis mogen opnemen in een pro-recordingstudio dus dat is wel vet! En ik ga ook met een gitaarmajor van mijn school optreden in café's en koffiehuizen om wat geld te verdienen.Hij heeft voor augustus en september al allemaal optredens geregeld. Het tweede semester was nog veel beter dan het eerste, want nu woon ik er echt en het is allemaal niet meer zo nieuw, dus nu heb ik alle kans om nog meer aan de weg te timmeren en dat ga ik doen ook!
|
Eigen Verhaal van Michiel 