|
|
 |
 |
 |
| |
LEERLINGEN VDA
Anna (22 jaar, derdejaars)
Al van kleins af aan was ik gek op dansen. Na mijn allereerste balletles haalde mijn moeder een beteuterde peuter op van de balletschool want we hadden ‘alleen maar spelletjes’ gedaan, en ik verwachtte toch minstens een stel spitzen aan mijn voeten!
Gelukkig ben ik wel doorgegaan met dansen tot ongeveer halverwege de middelbare school en toen ben ik er een soort van geleidelijk aan mee gestopt. Na mijn Vwo-examen vond ik het zelf toch wel slim om door te studeren aan de Universiteit. Dus daar ging ik …en na ongeveer 1,5 jaar studeren zat ik er volledig doorheen. Iemand stelde mij de vraag: “Wat doe je nu in je dagelijks leven waar je gelukkig van wordt?”. En ik kon gewoon niets bedenken! Ik dacht er over na en kwam tot de conclusie dat ik het dansen en expressief bezig zijn erg miste en dat ik stiekem diep van binnen de droom had om te zingen…Diezelfde week stuitte ik op de VDA en had ik me aangemeld voor de audities.
Auditie
En daar stond ik dan voor YvonJane en Marc, op van de zenuwen. Want zo’n droom is allemaal wel leuk en aardig, maar ik had nog nooit serieus en goed zangles gehad – laat staan in mijn uppie een lied gezongen voor andere mensen. Tot mijn stomme verbazing werd ik ook nog eens aangenomen! YvonJane en Marc zagen iets in mij dat ik zelf nog lang niet zag.Privé-lesToen begon de gekte van het eerste jaar. Ik begon met privé-les bij Marc. Hij heeft me de basisbeginselen geleerd en me zo veel mogelijk gekalmeerd en gerustgesteld. Zonder zijn steun was ik dat eerste jaar hoogstwaarschijnlijk gillend weggerend. Na een aantal maanden kreeg ik privé-les van YvonJane, waarbij de druk meteen omhoog ging – maar dit was juist ook heel goed en nodig. Een groot deel van de privé-lessen ben je eigenlijk alleen maar aan het praten over jezelf, je omgeving, wat je wil gaan doen, je privé-leven, de VDA…noem maar op. Dit is zo speciaal, je maakt een enorme persoonlijke groei en ontwikkeling door.
1e jaar: Eindpresentatie derdejaars
Naast mijn eigen stress en het vele twijfelen aan mezelf – viel ik het eerste jaar midden in het eindexamenjaar van drie enorm getalenteerde leerlingen: Tatjana, Rie-Jetske en Anne. De tweede helft van het schooljaar stond dan ook volledig in het teken van hun Eindpresentatie. Dit zorgde ervoor dat het een turbulent, hectisch en zwaar maar ook een geweldig mooi jaar werd. Als eerstejaars kreeg ik allemaal verschillende rolletjes in hun eindpresentaties, wat natuurlijk enorm leerzaam en leuk was. Voordat ik het wist stonden we met z’n allen in het theater en was het eerste jaar voorbij. Op naar de tweede!
2e jaar
Ik vond het tweede jaar moeizaam beginnen. Dit kwam met name omdat er geen derdejaars meer waren om tegen op te kijken – en Ruth en ik waren in een keer de ‘oudsten’ op de VDA en moesten met z’n tweeën de kar trekken. Het was even zoeken maar geleidelijk aan vond ik mijn draai en begon ik me wat meer te ontspannen. Ik stond niet meer stokstijf van de zenuwen in de les en het tweede jaar werd zelfs een heuse verademing. Er was geen Eindpresentatie en dat betekende rust in de tent. We kregen heel veel ruimte om onszelf te ontwikkelen en met nieuwe dingen kennis te maken d.m.v. workshops over o.a. muziektheater, acteren, buitenlandstalig zingen, ritme- en klanktraining. Met name deze laatste workshop was hilarisch – probeer maar eens met twang als een kind op je kopstem te zingen! Ook kregen we meer theorie en solfège. Wederom vloog dit jaar voorbij en voor ik het wist zat ik in de derde.
3e jaar: eigen Eindpresentatie
Het gekke is dat ik, toen ik in de eerste en tweede van de VDA zat, zelf nog niet geloofde dat ik in de derde ook zo’n Eindpresentatie zou kunnen neerzetten als Tatjana, Rie-Jetske en Anne toen. Maar zonder dat ik het doorhad, ben ik in die twee jaar onder begeleiding van YvonJane en Marc zo veel gegroeid en ontwikkeld dat ik er toch klaar voor was. En langzamerhand begon ik ook steeds meer in mezelf te geloven. Het werken aan je eigen Eindpresentatie is soms best overweldigend. De opzet is dat je zelf een verhaal met kop-midden-staart bedenkt, nummers zoekt die aan de gegeven eisen voldoen, een choreografie maakt – en in dit alles moet je het beste van jezelf laten zien en je persoonlijke thema verwerken. Maar gelukkig sta je er natuurlijk niet écht alleen voor. Marc en YvonJane staan je bij en komen heel vaak met geweldige ideeën en oplossingen aanzetten. Wat zij soms kunnen bedenken…aaahh…om jaloers op te worden! Het is ongelofelijk leerzaam om deel uit te maken van het creatieproces. Je maakt kennis met alle facetten, zowel de productionele als de uitvoerende kant. Het is een proces van vallen en opstaan en we stormden wederom met een razend tempo op de Eindpresentatie af. Dit jaar worden we gesteund door de superleuke eerstejaars leerlingen Kirsty Handels en Derek Brouwer, en ik ben zo trots op de show die we met z’n allen hebben gemaakt.
Tenslotte
De VDA is zo veel meer dan een zangopleiding. Door de persoonlijke begeleiding van YvonJane en Marc durf ik eindelijk te gaan staan voor mezelf. Ik durf te kiezen voor mijn droom en voor mijn passie. Ik durf heel hard NEE te zeggen en ook heel hard JA te roepen! Ik heb mezelf veel beter leren kennen. Ik heb angsten overwonnen en barrières doorbroken. Ik heb twee geweldige mensen ontmoet die mijn leven hebben veranderd. Ik ben apetrots op mezelf – op het feit dat ik voor de VDA heb gekozen en heb doorgezet en heb volgehouden en dat ik in een geweldige eindpresentatie mag staan schitteren.Hier heb ik 3 jaar lang voor geknokt! |
|
 |
 |
 |
|
|
|
| |
Ruth (27 jaar, derdejaars)
De VDA heeft mijn hele leven op de kop gezet!
Voor de VDA woonde ik in Almelo, waar op professioneel muziekgebied praktisch niets werd aangeboden. Op het internet las ik over een musicalweekend in een plaatsje bij Maastricht, waar Marc en YvonJane les zouden geven. Dat betekende elke dag drie uur heenrijden en weer drie uur terug. Een hele reis, maar ik had het er voor over.
Zomerworkshop
In het musicalweekend maakte ik voor het eerst kennis met YvonJane en Marc. Wat een passie, kracht en gedrevenheid kwam er van hen af, ik was er helemaal door overrompeld. Mijn enthousiasme werd alleen maar groter en ik kon niet stoppen met praten hoe geweldig ik het allemaal vond. Enkele weken later werd ik gebeld door YvonJane. Ze vertelde dat ze elke zomer workshops gaven op school en vroeg of ik er daar een van wilde volgen, zodat ik een betere indruk had hoe het er aan toe ging op de Vocal and Dance Academy. Het musicalweekend was namelijk heel relaxed en rustig geweest en in de zomerworkshops ging het er veel intensiever aan toe.Er werd mij aangeraden om in de buurt van Den Haag te blijven slapen. Dat betekende voor mij dat ik voor het eerst in mijn leven een week in mijn eentje zou gaan slapen. Doodeng vond ik dat destijds. Maar ik zou het mezelf nooit vergeven dat ik daarvoor mijn droom om professioneel zangeres te worden zou laten schieten. Dus daar ging ik.. In mijn uppie naar een hotel in Delft, vlakbij Den Haag.
De week vloog voorbij. Ik heb me nog nooit zo in mijn element gevoeld. Deze mensen begrepen me helemaal, zonder dat ik ook maar een woord hoefde te zeggen. Alsof mijn leven er van af hing gooide ik me in de zangoefeningen, de danslessen en de acteerlessen. Na elke lange dag ging ik wat eten, douchen in het hotel en oefenen wat we voor de volgende dag moesten doen. Ik had niet eens tijd om na te denken over dat ik helemaal alleen aan de andere kant van het land in een hotelkamer zat.Toen er de voorlaatste dag gevraagd werd wie er een interpretatietraining (woede) aandurfde met het lied dat je meegenomen had, wilde ik het heel graag doen. Ik wilde zoveel mogelijk leren en in me opnemen. Die training was ontzettend zwaar. Het zou alleen werken als ik me helemaal open zou stellen en dat heb ik gedaan. Heel eng, aangezien ik iedereen nog maar een paar dagen kende, maar ontzettend gaaf en leerzaam. YvonJane pushte me tot het uiterste en haalde echt alles uit me wat er op dat moment in zat. Doordat er gewerkt werd met method acting, waarbij je je zoveel mogelijk in een rol probeert in te leven door eigen ervaringen en de daarbij horende emoties op te roepen en te gebruiken, ging dat gepaard met veel tranen, maar wat een resultaat!
Na die dag ben ik shakend naar het strand gereden, ik moest echt even uitwaaien. Daar ben ik de hele avond gebleven en stroomden de tranen over m‘n wangen: ik wist het nu zo zeker. Ik voelde het door mijn hele lijf: dit is wat ik wil! Ik moet professioneel het vak in, wat ieder ander er ook van denkt. Dit is het!
Aangenomen op de VDA
De laatste dag van de workshop kreeg ik een evaluatiegesprek. Ik verwachtte in dit gesprek te horen waar ik het komende jaar allemaal aan moest werken, zodat ik volgend jaar misschien audities kon gaan doen voor een professionele opleiding. Tot mijn grote schrik zeiden Marc en YvonJane mij aan het einde van het gesprek dat ze het met me zagen zitten en dat ik aan het eerste jaar van de VDA mocht beginnen. In mijn hoofd kwamen er tientallen vragen tegelijk op: Ik? Vergissen ze zich niet? Straks bedoelen ze eigenlijk iemand anders. Ik begreep er niets van en vroeg: ‘Ik heb toch nog geen auditie gedaan?’ Toen kreeg ik als antwoord dat ik dat net een hele week had gedaan.
Ik kon het niet geloven; aangenomen voor de Vocal and Dance Academy! Ik heb direct iedereen gebeld, wat was ik blij. De meesten aan wie ik het vertelde begonnen praktische vragen te stellen over de kosten, de reis naar Den Haag, mijn baan destijds en ga zo maar door, maar het enige dat ik zei was: ‘Dat komt goed’. En het is ook goed gekomen.
1e jaar
Het eerste jaar op de VDA reed ik minimaal twee keer per week van Almelo naar Den Haag. Ik at in de auto, maakte me op in de auto, hield m’n sociale contacten bij in de auto, ik zong in de auto en dacht na, heel veel na, over hoe ik het anders aan kon pakken. Want dit was natuurlijk niet vol te houden drie jaar lang.
Vele gesprekken volgden, voornamelijk met YvonJane. Het eerste jaar was voornamelijk mentaal erg zwaar. Ik zat namelijk in Almelo in zo’n ander leven, een leven dat ik natuurlijk zelf gekozen had, maar zo gekozen om te voldoen aan de verwachtingen van de mensen om me heen. Dat wilde ik niet meer. Ik wilde al mijn hele leven zangeres worden en ik had nu die kans gekregen en ik wilde niet zoveel energie verspillen aan discussies met mensen in mijn omgeving die allemaal wisten wat het beste voor me was. Ik had namelijk zoveel te doen. Vier dagen per week werkte ik in het onderwijs, twee dagen per week zat ik in Den Haag om lessen op school te volgen, drie keer per week volgde ik danslessen en de ’vrije’ dag en avonden moest ik studeren voor school. Vlak voor de VDA had ik ook net een huis gekocht en daar moest ook eigenlijk heel wat aan gebeuren. Het enige dat ik op dat moment in mijn leven zeker wist was dat ik de VDA zou halen, zodat ik de theaters in kon. Ik leefde voor de VDA.
Op m’n werk studeerde ik teksten in en downloade ik nieuwe muziek op m’n laptop die ik achterin de klas had aangesloten. Onderweg naar het werk, supermarkt of huis observeerde ik de mensen om te kijken of ik daar dingen van kan gebruiken in het acteren. In de trein en tram schreef ik nieuwe tekstjes. In de auto zong ik in en zong ik alle nummers door. Op de fiets naar m’n danslessen zong ik de nummers, zodat ik direct oefende om te bewegen en te zingen tegelijk. En in bed gingen alle liedjes met de bijbehorende emoties en bewegingen nog even door m’n hoofd en was ik dan eindelijk in slaap gevallen dan droomde ik over de VDA.
Aan het einde van het eerste jaar heb ik de knoop doorgehakt en helemaal voor mezelf gekozen. Ik heb m’n huis verkocht, m’n baan opgezegd en ben verhuisd naar een kamer in Den Haag om mijn diepste wens om zangeres te worden te verwezenlijken. Ik ben hierdoor veel mensen kwijtgeraakt, maar ik had het er voor over. Ik wist dat het voor mij het beste was.
Na een hele spannende, maar geweldige Eindpresentatie in het theater was het eerste jaar VDA alweer afgelopen en kon ik me gaan voorbereiden op het tweede jaar.
In de zomervakantie stortte ik in. Ik voelde me heel alleen daar aan de andere kant van het land en alles wat er het afgelopen jaar gebeurd was kwam over me heen. Na enkele gesprekken met de coach van de VDA, Alma, en heel veel steun van m’n zusje Renee en m’n ouders, kwam ik er weer bovenop en kon ik beginnen aan het tweede jaar van de VDA.
2e jaar
Aan het begin van het tweede jaar waren we nog over met drie studenten in ons jaar. Er worden namelijk maximaal 5 studenten per jaar aangenomen en in het eerste jaar waren er twee afgevallen. Dit betekent dat er heel individueel naar je gekeken wordt en les aan je wordt gegeven. Ontzettend gaaf en leerzaam, maar soms ook heel eng en confronterend, doordat je je niet achter een groep andere leerlingen kunt verschuilen, maar alles wordt gezien.
In het tweede jaar merkte ik hoe heerlijk het was om vlakbij school te wonen, maar ook hoe noodzakelijk, want hoe langer je op school zit, hoe intenser het wordt. Na een paar maanden viel er nog een klasgenoot weg en waren we nog met z’n tweeën over. Dat was wel even schrikken. Maar ik wist zeker dat mij dat niet zou gebeuren en daar heb ik alles aan gedaan. Ik werkte intussen drie dagen als nanny in een gezin en had de rest van de avonden en dagen tijd om te studeren en te sporten.
Het was een jaar waarin ik veel van het eerste jaar nu echt leerde toepassen in de praktijk en daarnaast kregen we extra trainingen, zoals klankworkshop, acteren, stemacteren, podium-make-up, ritmetraining, andere talen (zoals Frans en Italiaans), bezoek naar de musical ‘Shh..it happens’, solfège en muziektheater. In dit jaar kwam ik er voor mezelf achter dat ik heel graag muziektheater wil gaan doen. Zang en acteren zijn mijn passies en een combinatie daarvan leek me helemaal geweldig.
Ik hoorde via school dat ik kon gaan kijken naar een Masterclass van jazz zangeres Lils Mackintosh. Ik nam contact met haar op en na een open gesprek aan de telefoon vroeg ik haar of ik zelf de masterclass mocht volgen in plaats van ernaar te kijken. Dat mocht en dat heb ik geweten. Het was een geweldige ervaring!
In het Parooltheater in Amsterdam zong ik onder begeleiding van een pianist twee nummers waar Lils met me aan ging werken, dat onder toezicht van een heel publiek. Het was zo heerlijk en ik heb zoveel geweldige complimenten gekregen. Na deze avond durfde ik voor het eerst hardop te zeggen: ik ben zangeres!
Een paar weken later kreeg ik een mail van een muzikant uit het theatervak die me had gehoord in het Parooltheater en graag eens met me wilde afspreken. Ik kon het niet geloven. Van alle zangeressen in Nederland wilde ze werken met mij. De komende tijd gaan we repertoire opbouwen, om na de VDA het -met waarschijnlijk nog een paar muzikanten- uit te gaan voeren.
Na een kerstconcert, theorie-examen en een overgangsexamen waarin ik een Engelstalig musicalnummer heb gedaan, een Franstalig popnummer en een Nederlandstalig muziektheater nummer waarin ik mezelf voor het eerst begeleidde op de piano, hoorde ik het goede nieuws:
Over naar het laatste jaar!!
3e jaar
Het derde jaar ging zo ontzettend snel. Alles van de afgelopen jaren is bij elkaar gekomen en ik merkte dat informatie in me opnemen en het direct uitvoeren daarvan mij steeds makkelijker afging. Ondertussen ben ik ook begonnen aan een opleidingstraject poppenspel via ‘de Proeve’, waarmee ik na de VDA mee verder ga, wat ik misschien weer kan gebruiken in het jeugdtheater, waar ik ontzettend graag wil gaan werken.
In dit jaar hebben we veel optredens/ voorstellingen gehad. Zo hebben we een Kerstconcert gegeven, een Nieuwjaarsconcert, in maart een Showcase en een Eindpresentatie.
De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het in elkaar zetten van mijn eigen voorstelling voor de Eindpresentatie, met behulp van YvonJane en Marc. Een geweldig proces dat met vallen en opstaan ging; heel veel schrijven en heel veel schrappen, dagen vol inspiratie en dagen zonder enige inspiratie, over al je grenzen gaan en nieuwe dingen blijven (uit)proberen..
De Eindpresentatie was de bekroning op mijn 3 jarige studie aan de VDA, en ik ben YvonJane en Marc dankbaar voor drie mooie, onvergetelijke jaren!
|
|
|
|
|
|
| |
|
| |
|
|
|
| |
Rie-Jetske (toen 20 jaar, 2de jaars)
Ik deed auditie voor de VDA omdat de manier van lesgeven mij erg aansprak: direct, persoonlijk en gericht op het beste uit de persoon halen. Ik heb niets aan een docent die me steeds prijst en me mooie dingen vertelt over de glitter en glamour van de showbizz, want ik wil realistisch de toekomst tegemoet gaan.
Wat heeft me doen besluiten voor de VDA te kiezen en niet een andere school? Het is een gevoel geweest. YvonJane en Marc zijn de eerste mensen geweest die in me geloofden en ik voelde me goed bij hun. Soms waren de lessen zwaar, moeilijk en kwamen er allerlei teleurstellingen tegelijk, maar wat kan ik zeggen? ‘What doesn't kill you makes you stronger' en dat is zo! Ik ben sterker geworden, door eerlijk te zijn over mijn capaciteiten en kritiek aan te nemen.. Je moet in staat zijn om volledig voor de VDA te gaan. Meestal viel ik op zaterdagavond op de bank neer en kon ik het niet hebben dat iemand tegen me praatte. Soms was de schakeling van de VDA naar thuis moeilijk, omdat het twee verschillende werelden waren. Na een heftige les wil je praten met iemand die je begrijpt en dat zijn vaak alleen je medestudenten. Gelukkig kreeg je daarin ook begeleiding van de VDA en als je geestelijk even instortte was er nog de personal coach waar je lekker bij kon uithuilen. Als je voor de VDA kiest, kies je voor een manier van leven, zelfstandig en gelukkig, omdat je naar je hart leert te luisteren en vanuit je ziel leert te performen.
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
| |
Anne Postma (21 jaar, 2de jaars) 
Vanuit een workshop ben ik op de VDA gekomen. Dat was toch wel even heel anders. De sfeer was toch veel intensiever dan in de workshop en je moest elke week goed presteren. Om goed te kunnen zingen moet je je kunnen ontspannen, maar dat was lastig, het is mentaal he. Het eerste jaar was voor mij echt een beetje aftasten. Wat proeven van de technieken en van de theorie, maar voornamelijk om gewoon goed mee te kunnen komen en niet teveel stressen. Daarnaast was het eerste jaar voor mij ook erg moeilijk, omdat ik veel dingen moest veranderen. Ik ben namelijk van nature een chaootje en daar moest ik verandering in brengen, anders kon ik fluiten naar het tweede jaar. Dat werd aangegeven in een officieel gesprek, dus ik moest echt aan de bak. En stapje voor stapje ging het beter.
Het tweede jaar is qua gevoel wel lekkerder, omdat je weet hoe alles werkt en hoe Marc en YvonJane zijn. Maar het is ontzettend pittig, omdat er telkens toch weer meer van je wordt geëist. Een nummer zingen is niet alleen de nootjes zuiver zingen, maar het inleven is juist meer belangrijk. Daar wordt altijd hard aan gewerkt. Maar dat gaat niet altijd over rozen. Je moet eigenlijk door een hel heen, wil je een nummer goed kunnen neerzetten. En daarnaast is het ook nog ontzettend lastig, want je moet je natuurlijk kwetsbaar opstellen. Dat heb ik wel echt moeten leren.
De VDA staat ook voor een goede persoonlijkheid. Er wordt flink gesleuteld aan je en je moet er veel voor over hebben, maar op een gegeven moment zie je ook dat het zo hoort, terwijl een buitenstaander zoiets kan hebben van: what the fuck! Daar moet je ook mee om kunnen gaan. Nog 1 ding: als je er over denkt om de VDA te gaan doen, dan moet je wel sterk in je schoenen staan. Er wordt constant een spiegel voor gehouden. Dat kan best confronterend zijn. Als je na dit verhaal nog steeds een goed gevoel hebt, moet je het gewoon maar komen ervaren op de VDA!
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
| |
Rachel (toen 27 jaar, 1ste jaars)
Nadat ik mijn cv en een mailtje had gestuurd kreeg ik een telefoontje van YvonJane. Het eerste wat me opviel was haar stem. Ze klonk zo lekker normaal, iemand uit het echte leven, helemaal niet uit de hoogte.Ik merkte dat ze me echt serieus nam. Vooral toen ze zei: we gaan in deze opleiding kijken wat JIJ nodig hebt, was mijn interesse compleet.
Toen kwam de eerste auditie. Toen ik YvonJane zag, wilde ik me het liefst omdraaien. Ze zag er zo pittig uit, dat ik mijn zielige ongeschoolde zangkunsten nog geen seconde uit mijn mond in haar bijzijn wilde laten komen. Terwijl ik de auditie deed,dacht ik: jeezes.. kunnen we dit doorspoelen? Een paar dagen later belde ze me dat ik door was, maar dat er aan mijn zang veel tekort kwam. Ik was heel erg blij met deze kans en stond de week daarop enthousiast klaar voor de dansauditie. Het commentaar wat ik toen kreeg was niet misselijk. Maar weer was ik door naar de volgende ronde en deed de acteerauditie. Die ging een stuk beter dan de voorgaande audities en ik kreeg te horen dat ik was aangenomen.
Direct de eerste schooldag heb ik zanglessen bij YvonJane afgesproken. Ook al lijkt haar pittigheid eerst misschien af te schrikken, ik bedacht me dat iemand met zoveel pit, me zeker een goede uitdaging op zanggebied zou bieden en DAT wilde ik nou zo graag leren.
De zanglessen in combinatie met de school brachten me verder dan ik ooit had gedacht. Ik merkte dat als ik me onrustig of gestresst voelde, mijn zang ook slecht ging. Veel zanglessen heb ik dan ook met YvonJane gepraat over dingen in m'n leven die niet lekker zaten en hoe ik dat zo snel en praktisch mogelijk kon aanpakken.
De zanglessen en de VDA hebben veel dingen in mijn leven veranderd, en dat ook nog in korte tijd. Ze werken heel individueel met je, houden rekening met wat er in je omgaat, en prikkelen je voortdurend om je grenzen te verleggen en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Op de VDA word je geconfronteerd met jezelf. En dat kan soms hard, pijnlijk of verdrietig zijn, maar NOOIT onvrijwillig. Als je wilt zingen met passie, zingen omdat je liefde voor muziek hebt, dan wil je zingen met je ziel en dan moet je je ziel de kans geven zich te openen. Het gaat puur over wie jij bent en wat je wilt bereiken in je leven. En wat je wil bereiken in je leven. Het kan alleen maar door naar jezelf te kijken.
Het leukste is dat je jezelf leert kennen en dat Marc en YvonJane je altijd steunen en er altijd voor je zijn. Ze blijven in me geloven en ik merk dat als ik mezelf toesta wat meer in mezelf te geloven, dan sta ik plotseling dingen te doen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben iemand die altijd vol enthousiasme aan een project begon, maar uiteindelijk afhaakte. Dit is het eerste 'project' waar ik, voor mijn doen, al zo lang serieus mee bezig ben. En dat zegt heel wat!!!
|
|
|
|
|
|
| |
| |
|
|
|
